نمی دونم برنامه دیشب شبکه دو که عنوانش «ایران ۱۴۰۴» بود را دیدید یا نه. با دیدین این برنامه به حال خودم که ادعای دانشجویی و قلب بیدار و متفکر جامعه را دارم تاسف خوردم که چطور تا به حال راجع به چشم انداز بیست ساله ای که برای مملکتم تدوین شده و تحقق اون فکر نکردم. چرا فقط به فکر پاس کردن درس هام و گرفتن مدرک و پیدا کردن یه شغل برای رفاه و خوشبختی خودم هستم و هرگز به این فکر نمی کنم که ایرانم به چه سمت حرکت می کنه و چه جایگاهی در منطقه داره و خواهد داشت و سهم من در این مورد چیه. فقط و فقط خودم را می بینم. حال آن که این معنای یک مومن واقعی و یک سرباز امام زمان نیست. وظیفه من ِ دانشجو اینه که غیر از مردم کوچه و بازار باشم که کلاه خودم را بگیرم باد نبره. این منم که باید به نوبه خودم تمام تلاشم را بکنم تا شاید سهم کوچیکی در مطرح کردن سرزمین اسلامی ام در منطقه داشته باشم. تو این برنامه تلویزیونی چشم انداز بیست ساله بررسی شد و مطرح شد که نرخ سرمایه گذاری در کشور از سال ۸۱ تا سال ۸۶ از ۷ درصد تا امسال که صفر درصد و یا حتی منفی پیش بینی می شه سیر نزولی داشته و نیز تا به امروز از شاخص های برنامه چهارم توسعه که ۳۴تاست فقط یکی، و اون هم کاهش رشد چمعیته که محقق شده و هرگز نرخ ۸درصدی توسعه برآورده نشده و اگر بخوایم همین طور ادامه بدیم بسیار بعیده که بتونیم به هدف نهایی و افق بیست سالمون که «قدرت اول منطقه از نظر علمی، اقتصادی و...» باشه دست پیدا کنیم. چرا که در حال حاضر اکثر کشورهای منطقه مثل ارمنستان، تاجیکستان، ترکیه، عربستان و حتی افغانستان نرخ رشد دو رقمی دارند و ما حتی نتونستیم تا به امروز به نرخ رشد توسعه ۶درصد برسیم!

به عنوان مثال ترکیه که وارد کننده نفت و گازه امسال نرخ رشد توسعه دو رقمی داشته، حال آن که ما که صادر کننده نفت و گاز و صاحب منابع عظیم طبیعی هستیم، نرخ توسعه ۵درصدی داریم!!!(قابل توجه باشه که قیمت نفت به صورت بی سابقه ای افزایش یافته!). پس جای این سوال هست که با این وضع موجود، چطور توقع داریم که برترین قدرت منطقه بشیم؟!

اینم تو پرانتز بگم که این برنامه تلویزیونی، به دو دلیل یه کم مشکوک و قابل انتقاد بود: اول این که مجری مرتب در قسمت های مهم و حساس صحبت های مهمان برنامه را قطع می کرد و دوم این که به طرز غیر منتظره ای ختم برنامه اعلام شد و این ضعف صدا و سیمای ماست که حالا که بین این همه برنامه های چرند و پرند تلویزیون، یه برنامه تحلیلی مناسب پخش شده این طور اجرا بشه.

خلاصه کلام این که، ای آینده ساز مملکت! این وظیفه من و توست که تموم تلاشمون را برای تحقق اهداف بلندمون به کار ببندیم، هر چند تحقق آرزوهامون دور از نظر باشه، و البته در این مسیر واقع بین باشیم و کمی جهانی بیندیشیم و مرتب شعارهای توخالی و غیر منطقی سر ندیم که در آینده سر افکنده بشیم و سعی کنیم این فرهنگ را به تن کرخت و بی حال دانشگاهمون تزریق کنیم.